زندگی، فاصله ی آمدن و رفتن ماست ...
عده ای گریه کنان می آیند...
عده ای بغض به لب، قصد خروج ...

زندگی، جمع طپش های دل است
زندگی، وزن نگاهی ست، که در خاطره ها می ماند ...

زندگی، فهم نفهمیدن هاست ...
زندگی، رسم پذیرایی از تقدیر است ...

« زندگی، زمزمه ی پاک حیات است، میان دو سکوت »

زندگی، خاطره ی آمدن و رفتن ماست
لحظه ی آمدن و رفتن ما، تنهایی ست ...

(کیوان شاهبداغی)

( برخی، این شعر را به سهراب سپهری نسبت داده اند)