امشب به مِی نابت، تا گاهِ سحر مستم

ساقی قدَحم پر کن، سجّاده یِ خود بستم

رفتم رَهِ صد ساله، در یک شبِ مستانه

بتهایِ عبادت را، در بُتکده بشکستم

.

(حبیب رضایی رازلیقی)